Dawne Laliny, zamieszkałe rodziny, ich zajęcia, zwyczaje i genealogia
Małe Seminarium Diecezjalne w Siedlcach - Biskupiak

Małe Seminarium Diecezjalne w Siedlcach - Biskupiak






Spotkanie absolwentów 26 września 2013 roku.

Stronę tę postanowiłem założyć po spotkaniu absolwentów seminarium w dniu 26 września 2013 roku. Wcześniej po powstaniu portalu "Nasza Klasa" założyłam tam konto seminarium ze zdjęciami, ale nikt z uczniów nie odwiedził strony szkoły,  więc uznałem, że sprawa Biskupiaka jest zamknięta. Tydzień przed zjazdem zadzwonił do mnie absolwent seminarium z 1956 roku - Czesław Pietrasik z Siedlec, który poświęcił wiele czasu w poszukiwaniu miejsc zamieszkania absolwentów i za jego przyczyną znalazłem się na zjeździe. Zjazd odbył się w 90-tą rocznicę jego powstania i 56 lat po jego zamknięciu oraz 58 lat po jego ukończeniu. Szkoda, że spotkałem tylko jednego kolegę z klasy, ale spotkanie skoncentrowane było na części oficjalnej i niewiele czasu pozostało na spotkania uczniowskie. Było to pierwsze  spotkanie po 58 latach od jego ukończenia i prawdopodobnie ostatnie. 
Spotkanie odbyło się w I Katolickim Liceum Ogólnokształcącym w Siedlcach, będącym kontynuatorem wspomnianego Biskupiaka, gdzie zostaliśmy bardzo serdecznie przyjęci przez kadrę nauczycielską i uczniów tego liceum. Szczególną opieką otoczyła nas pani mgr Joanna Cymerman wykładowca historii, zresztą zgodnie z profesją,  jako że stanowiliśmy relikty historii Biskupiaka.
Program obchodów 90-tej rocznicy powstania Gimnazjum Biskupiego i 15-tej rocznicy powstania I Katolickiego Liceum Ogólnokształcącego w Siedlcach przedstawia zaproszenie, natomiast krótką historię tych szkół i sylwetkę pierwszego dyrektora Gimnazjum Ks. Infułata dr Karola Dębińskiego, którego imię nadano auli liceum, przedstawiają załączone do zaproszenia materiały prezentowane poniżej.
Ks. Infułat Karol Dembiński dyrektor Gimnazjum Biskupa Podlaskiego.15 lat istnienia I Katolickiego Liceum Ogólnokształcącego w Siedlcach. Wyższe Gimnazjum Biskupa Podlaskiego. Zaproszenie z porządkiem uroczystości. Zaproszenie z porządkiem uroczystości
Wyższe Gimnazjum Biskupa Podlaskiego 1923 - 1957
15 lat istnienia I Katolickiego Liceum Ogólnokształcącego im. Świętej Rodziny w  Siedlcach,
Ksiądz Infułat dr Karol Dębiński ( 1858 - 1943 ) i Dyrektor Gimnazjum Biskupa   Podlaskiego ( 1923 - 1936 ).

Powyższe materiały zawierają ogólne informacje o szkołach i ludziach, natomiast bardziej szczegółowe informacje znajdują się na stronie I Katolickiego Liceum Ogólnokształcącego.

Zdjęcia z oficjalnej części spotkania.

Wystąpienie dyr. 
szkoły ks.J.Wł. Świątka. Wystąpienie bp Piotra Sawczuka. Wystąpienie prezydenta 
Siedlec Wojciecha Kudelskiego. Jeden z występów artystycznych. Historię Gimnazjum Biskupa Podlaskiego przedstawia ks. mgr lic. B. Błoński. Wspomnienia absolwenta Czesława Pietrasika. Nadanie auli liceum im. ks. dra Karola Dębińskiego. Odsłonięcie obrazu ks. dra Karola Dębińskiego. Wystąpienie ordynariusza siedleckiego ks. bpa prof. dra hab. Zbigniewa Kiernikowskiego. Msza koncelebrowana z udziałem obecnych duchownych, której przewodniczył ordynariusz ks. bp 
Zb. Kiernikowski i współprzewodniczyli ks. 
bp P. Sawczuk oraz dyr. ks. Wł. Świątek. Współprzewodniczący koncelebry dyr. liceum  ks.Wł. Świątek.


Na tej stronie postaram się zamieścić własne wspomnienia z lat 1951-55 i zebrane  informacje o nauczycielach i uczniach z tych lat, choć po 58 latach i braku w międzyczasie kontaktów z kolegami, regionem i środowiskiem, niewiele pozostało tych wspomnień w pamięci. 
 

Gimnazjum Biskupie w latach 1923 - 1951


Pałac Ogińskich i w głębi budynek kupiony na seminarium przy Kościuszki 6. Władysław Grys - dyrektor w latach 1947 - 1951. Ks. Jan Konopiaty - dyrektor w latach 1936 - 1947. Ks. infułat dr Karol Dębiński - dyrektor w latach 1923 - 1936. Gimnazjum Biskupie erygował ordynariusz Diecezji Podlaskiej, biskup Henryk Przeździecki 2 października 1923 roku pod nazwą Mniejsze Seminarium Duchowne czyli Podlaskie Seminarium Biskupie. Początkowo szkoła mieściła się w Pałacu Ogińskich, gdzie była siedziba biskupa. Gimnazjum Biskupie 14.01.1924 roku otrzymało niepełne prawa gimnazjów państwowych i zmieniło nazwę na Wyższe Gimnazjum Biskupa Podlaskiego. Z uwagi na niewystarczającą ilość pomieszczeń, w sierpniu 1924 roku zakupiono znajdujący się obok jednopiętrowy budynek przy ul. Kościuszki 6. W zakupionym budynku umieszczono szkołę zaś w pałacu umieszczono internat, salę gimnastyczną i mieszkania dla części nauczycieli. Organizatorem i pierwszym dyrektorem szkoły był ks. dr Karol Dębiński. W 1936 roku dyrektorem został ks. Jan Konopiaty sprawując tę funkcję do roku 1947. Po wybuchu wojny decyzją władz okupacyjnych z dnia 28 grudnia 1939 roku szkoły średnie zamknięto. Pałac  biskupi zajęły władze okupacyjne. Zajęcia wznowiono w 1944 roku w budynku przy ul. Kościuszki 6, gdyż pałac przejęły władze administracyjne.
W 1947 roku rektorem Mniejszego Seminarium Duchownego został ks. Władysław Bazyluk, a dyrektorem  Władysław Grys. Na skutek nacisków władz państwowych , w 1951 roku biskup Ignacy Świrski zamknął prywatne Gimnazjum i Liceum Biskupie. W 1951 roku odbyła się ostatnia matura wg przepisów państwowych. Od 1951 do 1957 roku szkoła funkcjonowała jako prywatna placówka w oparciu o prawo kościelne pod nazwą Małe Seminarium Diecezjalne w Siedlcach. Rektorem seminarium został ks. dr Antoni Święcicki, a od roku 1954 ks. Jan Włodarczyk. Małe Seminarium zlikwidowano w 1957 roku. Więcej o historii Gimnazjum w przedstawionych wyżej materiałach i na wymienionej wyżej stronie I Katolickiego Liceum w Siedlcach.


Małe Seminarium Diecezjalne w latach 1951 -1955.


Małe Seminarium Diecezjalne w Siedlcach, Kościuszki 6 Krynka 1953 r. - z przodu ? Borkowski, za nim K. Sabak W latach 1951 - 1955 dane mi było uczyć się w tym seminarium. Małe Seminarium Diecezjalne było prowadzone przez Kurię Diecezjalną w Siedlcach, wg programu państwowych szkół ogólnokształcących stopnia licealnego z tym, że nie miało uprawnień szkół państwowych. W stosunku do szkół państwowych w Seminarium zamiast języka rosyjskiego uczono języka łacińskiego i niemieckiego oraz dochodziły przedmioty religijne jak religia, historia kościoła, etyka. Choć aby można dyskutować z materialistami przerabialiśmy także J. Stalina " O materializmie dialektycznym...". Wykładowcami w szkole były zarówno osoby duchowne jak i świeckie. Była to męska szkoła zamknięta. Alumni mieszkali w internacie w tym samym budynku, wychodzili na grupowe spacery  dwa razy w tygodniu (dwójkami poza miasto). W przerwie obiadowej w ściśle określonym celu można było również uzyskać przepustkę do miasta, z tym że nie pojedynczo ale w towarzystwie kolegi czy kolegów. W budynku szkoły mieściły się również mieszkania niektórych wykładowców. Rozkład dnia był seminaryjny: o godz. 6 pobudka; potem msza w kaplicy, która mieściła się w podwórku w odrębnym drewnianym budynku; po mszy śniadanie i od godziny 8 sześć lekcji; o 14 obiad i do 16 przerwa obiadowa, od 16 do 19 odrabianie lekcji w klasach pod nadzorem, potem przerwa na kolację i od 20 dalsze odrabianie lekcji w klasach; przed spaniemSiedlce 1953 r - Kazimierz Sabak, Witold  Florczuk, 
Tadeusz Podstawka, Tadeusz Osiński, Kazimierz Parzyszek. nabożeństwo wieczorne i o 22 cisza Profesorowie i absolwenci seminarium  z roku szk. 1954 - 55. nocna ( silentium ). Podczas posiłków w refektarzu czytane było, przez lektora, pismo święte. W Wielkim Poście odbywały się trzydniowe rekolekcje z obowiązującym całą dobę silentium ( można było porozumiewać się na migi ). Wyjazdy do domu odbywały się na Boże Narodzenie i Wielkanoc. Po ukończeniu 11-tej klasy odbywały się podobnie jak w państwowych szkołach egzaminy maturalne i alumn otrzymywał świadectwo o zdaniu egzaminów końcowych wg programu państwowych szkół ogólnokształcących stopnia licealnego. Ukończenie szkoły uprawniało do podjęcia nauki w Wyższym Seminarium, nie podejmując nauki w Seminarium absolwent formalnie pozostawał z  wykształceniem podstawowym.
W przerwach między zajęciami można było pograć w piłkę na boisku, które przylegało do szkoły , w cymbergaja grzebieniowego na klasowych stołach  lub pospacerować po podwórku. W lecie opalaliśmy się na dachu szkoły wychodząc z najwyższej kondygnacji przez właz.
Na zewnątrz nie uczestniczyliśmy w życiu miasta. Jak pamiętam jeden raz byliśmy na koncercie Haliny Czerny Stefańskiej, jeden raz wyjeżdżaliśmy do Sokołowa Podlaskiego na misterium w tamtejszym zakonie Selezjanów. W 1953 roku ks. Bazyluk zorganizował wycieczkę krajoznawczą do Gręzówki i tam zwiedzaliśmy pobliski rezerwat przyrody wędrując ścieżką edukacyjną biegnącą min. po kładkach nad bagnami. Pamiętam, że jeden z kolegów obeznany z puszczą złapał ręką zaskrońca i włożył go sobie za koszulę i tam go nosił. Dla niektórych było to pierwsze spotkanie z  wężami i nie potrafili rozróżnić zaskrońca od żmii, które też tam występowały.
Ksiądz Filipowicz uczył śpiewu i prowadził chór szkolny, w którym występowali wybrani przez niego alumni. Ćwiczyliśmy śpiew pieśni kościelnych Siedlce 1954 r - Franciszek Mastalerczuk, Henryk ?, Kazimierz Sabak. wykonywanych na głosy. Koledzy opracowywali jakieś skecze i z takim repertuarem czasami jechaliśmy w niedzielę do parafii. Chór śpiewał na mszy, a po mszy przy kościele odbywały się występy. Było to podziękowanie za pomoc udzielaną seminarium przez parafie, polegającą głównie na zaopatrzeniu seminarium w ziemniaki i inne produkty rolne. Repertuar występów nie był zbyt ambitny, np takie skojarzenia: jeden mówił przysłowie kto rano wstaje, temu Pan Bóg daje, drugi deszcz leje jak z cebra, a trzeci kojarzył że kto rano wstaje, to leje jak z cebra.
W 1954 roku nasze seminarium zasilili uczniowie ze zlikwidowanego Niższego Seminarium Duchownego w Różanymstoku, które prowadzili selezjanie. Selezjanie parafię w Różanymstoku przejęli w 1920 roku i od tego roku prowadzili tam działalność oświatową ogólnokształcącą i zawodową. W 1932 roku szkoła ogólnokształcąca otrzymała prawa gimnazjum i liceum humanistycznego. Gimnazjum po wojnie wznowiło działalność zaraz w 1944 roku, lecz w 1949 roku zostało pozbawione praw państwowych. W 1949 roku erygowano w związku z tym międzydiecezjalne Niższe Seminarium Duchowne ( Białystok, Łomża, Drohiczyn), lecz w 1954 roku decyzją władz państwowych zlikwidowano zakład wychowawczy i domy zakonne. Alumnów tego seminarium, nie wiem w jakim zakresie, przejęło właśnie seminarium w Siedlcach. Fakt ten przypomnieli mi na spotkaniu księża wywodzący się z tej grupy alumnów.


Rektorzy i wykładowcy z lat 1951-55.


Ks. Antoni Święcicki był rektorem i wykładowcą Seminarium przez pierwsze trzy lata tj. w latach1951-54. Mówiło się, że do seminarium wstąpił po śmierci żony. Posługę kapłańską pełnił w parafii Garwolin. W latach 20-tych był kapelanem 205 pułku piechoty, był również kapelanem Ochotniczej Straży Pożarnej, a w  1926 roku został kapelanem Związku Harcerstwa Polskiego. W 1926 roku uzyskał tytuł doktora na Wydziale Prawa, Prawa Kanonicznego i Administracji Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. W 1932 roku został mianowany moderatorem diecezjalnym Sodalicji Mariańskiej. Za zasługi dla Garwolina, jego imieniem nazwano jedną z tutejszych ulic.

Ks. Jan Włodarczyk. Ks. Jan Włodarczyk był wykładowcą historii. Rektorem  został w 1954 roku i pełnił tę funkcje do roku 1957 do likwidacji seminarium. Był również absolwentem KUL, gdzie na wydziale teologii uzyskał tytuł magistra. Był kanonikiem kapituły katedralnej. W 1967 roku został proboszczem i dziekanem w Międzyrzecu Podlaskim w parafii św. Mikołaja. Po 20-letnim kierowaniu parafią 25.08.1987 roku przeszedł na emeryturę. Przypominam sobie jak w tym czasie Anglia traciła po kolei swoje kolonie i wydawało się , że będzie bankrutem. Ks. Włodarczyk na lekcji historii mówił , że gdy Anglicy stracą swoje kolonie, to zastaną fryzjerami Europy. Okazało się jednak, że słabszego można uzależnić i wykorzystać bez uciekania się do okupacji jego terytorium.

Ks. Władysław Bazyluk. Ks. Władysław Bazyluk był rektorem Mniejszego Seminarium Duchownego w latach 1947-51, a później wykładowcą biologii i geografii. Władysław Bazyluk urodził się 28.04.1910 roku w Woli Tulnickiej parafii Siemień, w której w latach 1940 - 45 był proboszczem. W czasie pracy w seminarium mieszkał w budynku szkoły i prowadził badania z dziedziny biologii. W czasie wakacji z chętnymi uczniami wyjeżdżał w teren szukając owadów do swoich zbiorów. Aby mieć więcej czasu na badania zwolniony był z odmawiania brewiarza. W późniejszym okresie opuścił stan kapłański i poświęcił się nauce w Polskiej Akademii Nauk w Warszawie. Według noty biograficznej: w 1947 roku uzyskał tytuł  magistra, a w 1950 roku - tytuł doktora. W 1954 roku odznaczony srebrnym krzyżem zasługi. Habilitował się w 1961 roku na Uniwersytecie Adama Mickiewicza w Poznaniu i w tym roku został docentem. Profesorem nadzwyczajnym został w 1975 roku w Instytucie Zoologii PAN.
W latach 1962 - 1971 był zastępcą dyrektora Instytutu Zoologii PAN, W latach 1965 - 1975 był przewodniczącym i wiceprzewodniczącym Polskiego Towarzystwa Etnograficznego; był również przewodniczącym Warszawskiego P.T. Zoologicznego.
Prowadził badania naukowe nad systematyką, faunistyką i zoogeografią Orthoptera, Dermaptera, Blattodea oraz Mantode a Palearktyki.
Dorobek publicystyczny to: 54 publikacje, w tym 50 oryginalnych prac naukowych; 4 zeszyty z serii " Klucze do oznaczania owadów Polski", tomy w seriach " Fauna Polski " i " Katalog fauny Polski ", opracowanie 400 haseł encyklopedycznych.  Wydawnictwa to: „Die geographische Verbreitung und Variabilität von Mantis religiosa (L.)(Mantodea, Mantidae)“, „Tetrigidae (Orthoptera) Polski” .
Pozostawił zbiory w Muzeum i Instytucie Zoologii PAN: Orthoptera, Dermaptera, Blattodea i Odonata.
Prof. dr hab. Władysław Bazyluk zmarł w Warszawie 22.07.1988 roku i został pochowany na Cmentarzu Północnym.

Bernard Bucholc. Bernard Bucholc - wykładowca języka polskiego.  Bernard Bucholc syn Aleksandra urodził się w 1886 roku. Z zapisów na stronie szkoły wynika, że studiował na uniwersytecie im. Jana Kazimierza we Lwowie i Uniwersytecie Jagiellońskim. W latach 1916 - 1918 uczył j. polskiego i historii w I Liceum Ogólnokształcącym im. Władysława Jagiełły w Krasnymstawie. W 1916 roku  szkoła ta została właśnie zorganizowana, z trzema pierwszymi klasami i Bernard Bucholc był wychowawcą trzeciej klasy, a w 1917-18 roku - czwartej klasy. Na początku pod zaborem austriackim szkoła używała pieczęci z godłem Austro-Węgier i nazwą  " Offentliches Realgymnasium in Krasnostaw " . Wiadomo, że od 1927 roku był wykładowcą w Gimnazjum im B. Prusa w Siedlcach, a od 1932 roku wykładowcą w Gimnazjum im. Hetmana Stanisława Żółkiewskiego w Siedlcach. Przed wojną był członkiem zarządu okręgu lubelskiego TNSW  ( Towarzystwo Nauczycieli Szkół Średnich i Wyższych ) jako wirylista. Od 1933 roku był prezesem siedleckiego oddziału organizacji oświatowej organizowanej przez związki zawodowe RIOK (Robotniczy Instytut Oświaty i Kultury im. Stefana Żeromskiego).
Przed wojną i w czasie okupacji Bernard Bucholc był działaczem Stronnictwa Narodowego. W 1939 roku, kiedy powstał ZJ ( Związek Jaszczurczy) stanowiący siłę zbrojną Obozu Narodowo-Radykalnego, pieczę polityczną nad nim w Siedlcach sprawował Bernard Bucholc " Wiktor ". ZJ połączył się następnie z NOW ( Narodowa Organizacja Wojskowa). W czerwcu 1942 roku doszło w Siedlcach do powołania nowej Komendy NOW-ZJ, która była przeciwna włączeniu swoich oddziałów do struktury AK ( Armii Krajowej ), sprzeciwiając się tym samym wykonaniu rozkazu NW gen. W. Sikorskiego. Nowym prezesem rozłamowego SN jesienią 1942 roku został B. Bucholc "Wiktor", który w tym czasie był dyrektorem tajnych kompletów w Gimnazjum im. Hetmana S. Żółkiewskiego. W jego mieszkaniu przy ul. Cmentarnej został wydrukowany pierwszy numer " Przełomu " - pisma tej organizacji. W maju 1943 roku powołano w Siedlcach NSZ ( Narodowe Siły Zbrojne ). Od sierpnia 1944 roku B. Bucholc organizował struktury konspiracyjne pionu politycznego tej organizacji. W lutym 1945 roku w Chełmie ukonstytuowała się nowa Tymczasowa Narodowa Rada Polityczna Ziem Wschodnich, która uznała się władzą nadrzędną cywilną nad okręgiem lubelskim i podlaskim, na której czele stanął, jako prezes, Bernard Bucholc.
Zawodowo w 1944 roku był dyrektorem gimnazjum im. Hetmana S. Żółkiewskiego. Po wojnie wykładał w Gimnazjum i Liceum im. Królowej Jadwigi ( Królówka ). W 1951 roku w wieku 65 lat przeszedł na emeryturę i uczył nadal j. polskiego w Małym Seminarium Diecezjalnym. Był nauczycielem doświadczonym ale i surowym, a czasami drobiazgowym. Na jednej lekcji z " Wesela " Wyspiańskiego potrafił postawić 36 ocen niedostatecznych. Za pytanie: "czym jest miłość u Wyspiańskiego" postawił oceny niedostateczne wszystkim uczniom, jak pamiętam 32 i jeszcze cztery za dodatkowe pytania. W końcu uczniowie się zbuntowali. Grupa alumnów przodujących w nauce z j. polskiego nocą powybijała szyby w oknach jego mieszkania. Rozmowy z uczniami prowadził biskup Świrski, ale nie ustalono sprawców. Biskup wysłuchał jednak opinii uczniów i po tym incydencie B. Bucholc przeszedł na emeryturę, a wykładowcą  j. polskiego został ks. dr Franciszek Jóźwiak. B. Bucholc zmarł w 1966 roku. Za zasługi dla Siedlec jego imieniem nazwano tu jedną z ulic i odznaczono Krzyżem Narodowego Czynu Zbrojnego.

Grób ks. Franciszka geniusza w Trąbkach.  Ks. Franciszek Geniusz - prefekt seminarium odpowiedzialny za wychowanie alumnów, był on zastępcą rektora do spraw wychowawczych i gospodarczych seminarium, a poza tym uczył logiki i wychowania fizycznego. Z racji pełnionych funkcji , podobnie jak rektor, mieszkał w budynku seminarium. Po likwidacji seminarium został proboszczem w parafii Trąbki. Jego staraniem w latach 1979 - 81 został wybudowany murowany kościół w Pilawie, a potem powstała tu nowa parafia. F. Geniusz został pochowany na cmentarzu w Trąbkach. Na allegro spotkałem ofertę kupna obrazka z mszy św. prymicyjnej ks. Franciszka Geniusza, która miała miejsce  w Sokółce w 1948 roku - ciekawe czy to naszego prefekta.

Ks. Aleksander Gruza. Ks. Aleksander Gruza uczył matematyki i astronomii. Szczególnie ciekawe były wykłady z astronomii.





Ks. Piotr Filipowicz uczył śpiewu. Jak wspominałem prowadził również chór składający się z wybranych przez niego alumnów. Ks. Piotr Filipowicz był wcześniej twórcą parafii Gąsiory obejmującej Gąsiory i Zakrzew,  erygowaną  przez ks. biskupa  Henryka  Przeździeckiego  07.10.1938 roku. Był także budowniczym pierwszego drewnianego kościoła w tej parafii w 1939 roku. Ks. Filipowicz kierował  parafią od 01.09.1938  do 19.10.1946 roku.

 
Ks. Jan Łukaszuk. Ks. Jan Łukaszuk - wykładowca łaciny. Nasz rocznik uczył całe cztery lata. Gdy ktoś nie odrobił lekcji, powtarzał, że jak się nie będzie uczył to powróci na wieś i będzie nakładał gnoiatus widlatus na wozatus. Dosyć często, gdy czytanka nawiązywała do wydarzeń z mitologii, prosiliśmy by opowiadał nam te historie. W ten sposób udawało się urwać część lekcji przeznaczoną na odpytywanie, a gramatyka łacińska nie należała do łatwych. Ciekawie było skandowanie, ćwiczone na aurea aetas ( złoty wiek ) - Owidiusza. Odbywało się tak głośno, że przeszkadzało to innym nauczycielom w prowadzeniu lekcji.  Ks. Łukaszuk  do uczniów  był nastawiony życzliwie i im wierzył, co nie raz wykorzystywali dopisując sobie pozytywną oceną do dziennika i naciągając na opowiadania. Później wykładał w wyższym seminarium. W informacji o Grębkowie pisze, że w 1969 roku rekolekcje w tej parafii prowadził ks. dr  Jan Łukaszuk prof. Seminarium Duchownego w Siedlcach.

Stanisław Osiak - uczył  j. niemieckiego. W ostatniej klasie , aby poznawać  język aktualnie  stosowany w prasie, poza podręcznikiem czytaliśmy artykuły z Neues Deutschland (Nowe Niemcy) - dziennika NRD, odpowiednika polskiej "Trybuny Ludu", czy radzieckiej "Prawdy".


Wacław Szwedowski z absolwentami swojej szkoły z roku 1928 -29. Wacław Szwedowski. Wacław Szwedowski - wykładowca fizyki i chemii. W opracowaniu " Siedlce 1448 - 1995 " podano: " Od 1900 r. istniało także w Siedlcach Prywatne Gimnazjum im. Konstancji Zembrzuskiej na Ogrodowej 18. Dyrektorem był Wacław Szwedowski. W 1919 otworzył on Prywatne Gimnazjum Realne Męskie w gmachu gimnazjum K. Zembrzuskiej, a następnie na ul. 3-go Maja 12 oraz trzyletnią Szkołę Handlową ( w budynku obok ). W 1928 roku ministerstwo ograniczyło ich uprawnienia przenosząc do kat. B, pozbawiając tym samym praw gimnazjów państwowych. Gimnazjum Szwedowskiego w 1928, a Zembrzuskiej w 1931 uległy likwidacji" .  Faktycznie gimnazjum W. Szedowskiego uległo likwidacji w 1929 roku. Obok zdjęcie Wacława Szwedowskiego z absolwentami gimnazjum z roku szkolnego 1928/29. W kalendarium wydarzeń kulturalno - oświatowych w Siedlcach - Andrzeja Węcowskiego pod rokiem 1925 podano, że młodzież szkoły realnej i handlowej Wacława Szwedowskiego w Siedlcach wydawała dwutygodnik " Echo Szkolne ".
Wacław Szwedowski był również wynalazcą. W biuletynie urzędu patentowego z dnia 27.04.1934 r. natrafiłem na opis patentowy  PL 19726: "Wacław Szwedowski ( Siedlce, Polska ) Opornik elektrolityczny do jednoczesnego zasilania z sieci prądu stałego żarzenia i anody radioodbiorników oraz innych aparatów, zasilanych prądami słabemi". Patent zgłoszono 23.03.1931, udzielono 21.02.1934. W. Szwedowski posiadał gruntowną wiedzę z wykładanych przedmiotów i pewnie dlatego z respektem podchodził do nauki. Głosił i postępował zgodnie z teorią, że na piętkę potrafi Pan Bóg, na czwórkę profesor, a uczeń najwyżej na trójkę. W ciągu roku stopnie stawiał w swoim prywatnym notesie w skali do trzech, z dwoma i trzema minusami i plusami. Na koniec przeliczał jednak te oceny znanym sobie algorytmem i wystawiał  oceny  w normalnej skali 2 do 5.

Ks. dr Jan Urban wykładowca języka niemieckiego.Ks. Jan Urban. Przejął nauczanie Języka niemieckiego po Stanisławie Osiaku.


 



Alumni z klasy 1951 - 1955.


Materiały będą uzupełniane i korygowane w miarę pozyskiwania nowych informacji.


Witold FlorczukKs. mgr Witold Florczuk - prob. w Kotuniu 1980-84. Witold Florczuk ur. w 1936 roku w par. Sterdyń. Święcenia kapłańskie otrzymał w 1961 roku. Początkowo był wikariuszem w par. Krzesk. W roku 1970-71 studiował j. łaciński  w Instytucie Gregoriana w Rzymie. Był wykładowcą w Seminarium Duchownym. Proboszcz parafii w Kotuniu w latach 1980 - 1984. Tu zmarł 17.11.1984 roku.



 
Leon Głuchowski
Czesław Godlewski

Józef Huszaluk ur. w 1935 roku. Święcenia kapłańskie otrzymał w 1960 roku. Proboszcz  w parafii Brzozowica Duża dek. międzyrzecki w latach 1983 -1986 i budowniczy kościoła w tej parafii. Proboszcz w Stoczku Łukowskim od 17.09.1986 do 14.07.2004. Mgr teologii, prałat.

Jan KaźmierczukJan Kaźmierczuk urodził się 6.04.1937 r. we wsi Mursy Stare w parafii Sterdyń, wtedy należącej do diecezji siedleckiej czyli podlaskiej. Jego rodzicami byli Józef i Józefa z d. MajewskaKs. kanonik Jan Kaźmierczuk małżonkowie Kazimierczuk, rolnicy. Naukę w zakresie Szkoły Podstawowej pobierał w rodzinnej miejscowości i w Sterdyni kończąc 7 klas. Następnie uczył się w Gimnazjum Biskupim w Siedlcach, gdzie uzyskał maturę w 1955 r. Zaraz po maturze został przyjęty do Wyższego Seminarium Duchownego w Siedlcach i po 6 latach studiów filozoficzno-teologicznych otrzymał 25.02.1961 r. święcenia kapłańskie przez posługę bpa Mariana Jankowskiego, sufragana podlaskiego. Zaraz po święceniach został skierowany na studia stacjonarne w Akademii Teologii Katolickiej w zakresie teologii dogmatycznej. Obronił pracę magisterską w 1963 r. kontynuując studia doktoranckie. Podczas studiów pomagał w par. Adamów jako dojeżdżający wikariusz (1962-64), a także w duszpasterstwie par. św. Józefa w Warszawie (1964-67), gdzie mieszkał podczas studiów. Powrócił do diecezji i pracował jako wikariusz w parafii Katedralnej w Siedlcach w latach 12.09.1967 - 20.08.1971. Z tego wikariatu został mianowany na samodzielną placówkę duszpasterską i już jako administrator i proboszcz posługiwał w parafiach:
Kolembrody – od 20.08.1971 do 20.03.1974, administrator;
Hańsk – do 29.09.1982 r., administrator. W 1979 r. został wybrany przez kapłanów wicedziekanem dekanatu włodawskiego, a ten wybór zatwierdził bp Jan Mazur na okres 5 lat.
Kamionna – do 28.09.1991 r., proboszcz. Tutaj także w 1983 r. został wybrany przez kapłanów wicedziekanem dekanatu węgrowskiego i ten wybór zatwierdził bp J. Mazur na 5 lat. W par. Kamionna obchodził Jubileusz 25 lat kapłaństwa.
Kock – do 20.11.2007 r., proboszcz. Pełnił także od 2002 r. posługę kapelana w Państwowym Domu Opieki Społecznej w Kocku. Doceniając pracę, zaangażowanie i posługę duszpasterską ks. Jana Kazimierczuka w parafiach gdzie posługiwał, bp Zbigniew Kiernikowski mianował go 23.01.2005 r. kanonikiem honorowym Kapituły Kolegiaty Janowskiej.
Na emeryturę przeniesiony został z dniem 20.11. 2007 r. z zamieszkaniem w budynku parafialnym w Kocku. Tutaj nadal pomagał w duszpasterstwie w miarę swoich sił. Jednak stan jego zdrowia się pogarszał. Był na leczeniu i przeszedł ostatnio poważną operację. Zmarł w Kocku 30.03.2011 roku, gdzie  posługiwał przez 16 lat jako proboszcz i ostatnio mieszkał jako emeryt.

Tadeusz KocukKs. Tadeusz Kocuk - 50-lecie kapłaństwa i 
błogosławieństwoKs. bp. Antoniego Dydycza.Tadeusz Kocuk  urodził się 22 maja 1934 roku w Skórcu gm. Ciechanowiec.  Do szkoły  podstawowej uczęszczał w Skórcu i Perlejewie. Uczył się  w Zasadniczej Szkole  Zawodowej w Grajewie, Liceum Ogólnokształcącym Księży Salezjanów w Różanymstoku i Niższym Seminarium Duchowne  w Siedlcach. Wyższe Seminarium Duchowne ukończył w Drohiczynie. Święcenia diakonatu przyjął w Siedlcach 25 września 1960 roku, natomiast święcenia kapłańskie otrzymał w Drohiczynie 25 czerwca 1961 roku, z rąk ks. bpa Mariana Jankowskiego. Pracował jako wikariusz w parafiach : Rudka, Brańsk, Siemiatycze, Drohiczyn, Bielsk Podlaski, Winna Poświętna i Milejczyce. Był proboszczem w Klichach, Kleszczelach i Topczewie. Obecnie, po przejściu na emeryturę, mieszka w Siemiatyczach.  Jest kanonikiem honorowym Kolegiackiej Kapituły Węgrowskiej.
 

Jan Ługowski.Jan Ługowski





Franciszek Mastalerczuk Ks. Franciszek Mastalerczuk jub. 50-lecia kapłaństwa 2012 rok Franciszek Mastalerczuk urodzony 11 stycznia 1936 roku w Kolonii Seroczyn. Ukończył Szkołę Podstawową w Sterdyni, Niższe Seminarium Duchowne w Siedlcach w 1955 roku, po czym wstąpił   do Wyższego Seminarium Duchownegow Siedlcach . Święcenia kapłańskie przyjął w siedleckiej katedrze 16 czerwca 1962 roku z rąk ks. bpa Ignacego Świerskiego. Pracował jako wikariusz w Malowej Górze, Górkach, Niwiskich, Parysowie, Wyrozębach, Sawicach Kościelnych, Sadownem i Ostrowie Lubelskim. Był administratorem parafii Grodzisk oraz proboszczem w Ruskowie i Garnnem, skąd w 2011 roku odszedł na emeryturę. Przebywa w domu seniora w Drohiczynie.



Czesław Maziejuk urodził się w 1934 roku. Święcenia kapłańskie otrzymał w 1960 roku. W latach 1963-64 był wikariuszem w Rykach.



Czesław Mazurek. Ks. prałat Czesław Mazurek - Korytnica Węgrowska 50-lecie kapłaństwa 2011 rokCzesław Mazurek urodził się 20 lipca 1933 roku w Sętkach , gdzie także uczęszczał do szkoły podstawowej. Uczył się w Niższym Seminarium Salezjańskim w Marszałkach koło Ostrzeszowa, odbył nowicjat w zgromadzeniu księży salezjanów w Kopcu koło Częstochowy oraz kontynuował naukę w Niższym Seminarium Duchownym w Siedlcach. Ukończył Wyższe Seminarium Duchowne w Siedlcach. Świecenia diakonatu otrzymał w Siedlcach 10 czerwca 1961 roku, natomiast święcenia kapłańskie przyjął w siedleckiej katedrze 27 maja 1961 roku, z rąk ks. bpa Ignacego Świrskiego. Był wikariuszem w Prostyni, Łukowie oraz w parafii św. Stanisława w Siedlcach,  administratorem parafii : Wargocin, Rokitno, Wirów i filii duszpasterskiej Szczałb.
Jako proboszcz pracował w Szczałbie i Korytnicy Węgrowskiej, gdzie mieszka obecnie po przejściu na emeryturą. Jest kanonikiem gremialnym Kolegiackiej Kapituły Węgrowskiej i kapelanem Jego Świątobliwości.

Kazimierz Musiej Ks. Kazimierz Musiej -Ulan 1988-99 i Radzyń Pod. jubil. 2011 rok.Kazimierz Musiej urodził się 4 października 1937 r. w Uścimowie. Po ukończeniu szkoły podstawowej, tuż po II wojnie światowej, wstąpił do Niższego Seminarium Duchownego w Siedlcach, które ukończył egzaminem dojrzałości. W latach 1955-1961 studiował filozofię i teologię w Wyższym Seminarium Duchownym w Drohiczynie i Siedlcach. Święcenia kapłańskie otrzymał 27 maja 1961 r. w katedrze siedleckiej z rąk bp. Ignacego Świrskiego. Pierwszą parafią, na którą został skierowany jako wikariusz, była parafia w Budziskach k. Łochowa. Kolejne parafie, w których ks. Kazimierz posługiwał jako wikariusz, to: Uhrusk, Wilczyska, Suchożebry, Międzyrzec Podlaski oraz Parczew. Po 14 latach pracy na wikariatach ks. Musiej w 1975 roku objął stanowisko proboszcza w Krzymoszach, następnie w 1986 roku w Terespolu i w latach 1988 -99 był proboszczem w Ulanie. Jego ostatnią parafią była parafia pw. Świętej Trójcy w Radzyniu Podlaskim, gdzie objął również stanowisko dziekana radzyńskiego.
 
Tadeusz OsińskiTadeusz Osiński urodzony 28. 10. 1936 r. we wsi Kosuty, gmina i parafia  Stanin, powiat Łuków. Szkoła Podstawowa kl. 1 - 4  w Kujawach w latach 1943 -1947; kl. 5 - 7 w Staninie w latach 1947 -1950 r. Roczny pobyt w domu rodzinnym w Kosutach 1950 -1951 r. W roku 1950 ubiegał się   o przyjęcie do Liceum Państwowego im.B.Prusa w Siedlcach, gdzie nie został przyjęty. Ojciec - Jan Osiński w tamtych latach uchodził  za kułaka, gospodarstwo rolne liczyło  11,80 ha ziemi. W roku 1951 złożył egzamin  do Małego Seminarium Diecezjalnego. W roku 1955 wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Siedlcach.Podczas studiów w W. S. D., uzyskał maturę państwową w r.1957 w Korespondencyjnym Liceum Ogólnokształcącym w Siedlcach. Święcenia diakońskie przyjął dnia  10.06.1960 r.,a w następnym roku po złożeniu egzaminów o ukończeniu studiów filozoficzno -teologicznych przyjął święcenia kapłańskie dnia 27.05.1961 r. w Siedlcach z rąk Ks. Biskupa dr Ignacego Świrskiego, ówczesnego Ordynariusza Diecezji Siedleckiej.
Kolejne  miejsca  pracy.
Wikariusz parafii Radzyń Podlaski -15.08.1961  -  06.07.1964 r, następnie Trzebieszów  -07.07.1964 -02.08.1965 r. W roku 1965 J.E.Ks.Bp.Dr Ignacy Świrski zezwolił ks.Tadeuszowi na podjęcie Ks. prałat Tadeusz Osiński - 50-lecie kapłaństwa Łochów 2011 rok. studiów na KUL-u i we  wrześniu 1965 r. po złożeniu egzaminu został przyjęty na KUL - Wydział Filozofii Chrześcijańskej specjalizacji filizoficzno -psychologicznej, o którą to specjalizację się ubiegał.  Po uzyskaniu absolutorium i złożeniu egzaminu w dniu 13.03.1969 r. otrzymał dypolom magistra filozofii chrześcijańskiej w zakresie specjalizacji psychologii wychowawczej. Po studiach wikariusz parafii Mokobody 02.04.1969 - 30.06.1969 r., następnie Sokołów Podlaski 01.07.1969 - 28.08.1972 r. i Siedlce - parafia św. Stanisława 29.08.1972 - 19.10.1977 r.   W Sokołowie Podlaskim i  Siedlcach pełni obowiązki wikariusza i prefekta, prowadzi katechezę  w szkołach średnich, a w Siedlcach także konwersatoria ze studentami Wyższej Szkoły Rolniczo -Pedagogicznej. W roku 1970 na zaproszenie byłych żołnierzy z Armii gen. Andersa wyjeżdża do Wielkiej Brytanii i przez trzy miesiące oprócz pracy duszpasterskiej wśród Polonii uczy się języka ngielskiego i mieszka w Nottingham.
Następnie przez krótki czas -20.10.1977 -04.11.1977 r. jest wikariuszem zarządcą [zgodnie z prawem narzuconym kościołowi przez państwo] -parafii Próchenki, a od 05.11.1977 - 10.09.1980 r. -administratorem parafii Próchenki. Następnie wikariusz pomocnik parafii Huszlew 11.09.1980 - 31.08.1981 r. i wikariiusz  zarządca parafii Huszlew  01.09.1981 -23..09.1981 r. następnie administrator czyli proboszcz  parafii Huszlew od 24.09.1981 - 27.08.1987 r. i proboszcz parafii Łochów od 28.08.1987  do 31.08.2011 r. Po reorganizacji terytorialnej administracji kościelnej od 25.03.1992 r. przynależy do Diecezji Drohiczyn. Dnia 20.09.1993 r. J.E.Ks.Bp. Władysław Jędruszuk mianował ks.Tadeusza Osińskiego wykładowcą [profesorem] psychologii ogólnej i rozwojowej w W.S.D. w Drohiczynie i pełnił tę funkcję do 01.10.2008 r. W czasie prac synodalnych członek komisji ds. nauki katolickiej i formacji chrześcijańskiej Pierwszego  Synodu Diecezji Drohiczyńskiej w latach 08.12.1994- 24.05.1997 r. Dziekan Dekanatu Łochowskiego od 06.02.1995r. do23.12.2011r.,członek Rady Kapłańskiej od 25.03.1998 -25.03.2003r.; członek komisji ds. współpracy z BOR i policji Diecezjalnego Komitetu Organizacji Pielgrzymki Jana Pawła II  do Drohiczyna 20.06.1998r. - 10.06.1999r.; Asystent Diecezjalnego Instytutu Akcji Katolickiej Diecezji Drohiczyńskiej od 01.09.2001 - 30.09.2007r. Przez sześć lat od 1992 do 1998r. w czasie wakacji przeważnie miesiąc sierpień urlop-zastępstwo i praca w parafii Poppenlauer i Rannungen - Bawaria -Niemcy, a w roku 1994 przez lipiec i sierpień pobyt w Buffalo w Stanach Zjednoczonych na zaproszenie Ks. Prałata Czesława  Melocha.
Od dnia 06.12.1993r. kanonik honorowy Drohiczyńskiej Kapituły Katedralnej, od dnia 23.09.2000r. kapelan Jego Świątobliwości - potocznie prałat. Od 25.05.2002r. kanonik gremialny Drohiczyńskiej Kapituły Katedralnej. 
Z dniem 31.08.2011r. w 75r. życia zgodnie z przepisami Kodeksu Prawa Kanonicznego (kan.538 par.3.) został zwolniony z urzędu proboszcza parafii Łochów i przeniesiony do grona Księży Seniorów (emerytów) z zamieszkaniem w domu parafialnym w Łochowie.

Kazimierz Parzyszek Kazimierz Parzyszek  urodził się 20 kwietnia 1937 r. w Rudzie Talubskiej, w parafii Garwolin. W latach 1951 -1953 uczęszczał do Małego Seminarium Diecezjalnego w Siedlcach. W 1953 roku wstąpił do stowarzyszenia pallotynów , nowicjat odbywając w Ząbkowicach Śląskich, a nauki gimnazjalne pobierając w Collegium Marianum w Wadowicach na Kopcu. W Wadowicach i Ząbkowicach Śląskich uzyskał przygotowanie filozoficzne, w Ołtarzewie teologiczne; święcenia kapłańskie otrzymał 17 czerwca 1962 w Ołtarzewie z rąk biskupa Zygmunta Choromańskiego. Po odbyciu roku pastoralnego w Ołtarzewie został skierowany na placówkę pallotyńską do Częstochowy. W 1964 rozpoczął studia z teologii pastoralnej na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, zakończone dyplomem licencjata.
W czerwcu 1966 wyjechał do pracy w pallotyńskiej Regii Miłosierdzia Bożego we Francji. W latach 1968-1974 kontynuował studia na Uniwersytecie Katolickim w Lowanium, uzyskując tam doktorat w zakresie filozofii chrześcijańskiej. Po powrocie do Polski w 1976 wykładał filozofię w seminarium ołtarzewskim oraz prowadził w seminarium lektorat języka francuskiego. W 1978 ponownie wyjechał do pracy zagranicznej, tym razem w USA. Zajmował się pracą duszpasterską w polskiej parafii w Manville stan New Jersey oraz przygotowywał habilitację (na przeszkodzie dalszej pracy naukowej stanął jednak stan zdrowia, w tym przebyty zawał serca). W 1981 zastąpił ks. Franciszka Cegiełkę w obowiązkach rektora domu pallotyńskiego w North Tonawanda i delegata prowincjała na terytorium USA. Zmarł w marcu 1983 w North Tonawanda, pochowany został w Manville. Więcej informacji w Liber mortuorum Pallotynów.

Tadeusz Podstawka Tadeusz Podstawka urodził się w Lipinach, po ukończeniu nauki w Małym Seminarium wstąpił do zgromadzenia Księży  Marianów w Skórcu.






Ludwik Przesmycki Ludwik Przesmycki





Jan Raboszuk święcenia kapłańskie otrzymał w 1962 roku.

Antoni Rogowiec pochodził od Drohiczyna i był najzdolniejszym uczniem w klasie. Pamiętam, że z niemieckiego czy łaciny wybrał nowe słowa z czytanki wpisał do słowniczka i już je pamiętał. Brak jednak danych o dalszej jego życiowej drodze.

Henryk Rzeszotek święcenia kapłańskie otrzymał 29 czerwca 1958 roku z rąk ks. biskupa Ignacego Świrskiego. Pracował w parafiach: Ryczywół, Seroczyn, Opole, Wisznice i ostatnio przez dziewiętnaście lat w Łosicach, gdzie rozpoczął pracę 28 sierpnia 1984 r. Była to pierwsza parafia, w której władze ludowe zatwierdziły go jako proboszcza, mimo iż sprawował tę funkcję wcześniej w innych parafiach. Za najważniejszy moment w czasie swojej posługi ksiądz prałat uważa odnalezienie obrazu Matki Boskiej Przeczystej w 1994 r.
 
Kazimierz Sabak Kazimierz Sabak urodził się w 1937 roku w Lalinach par. Latowicz. Po ukończeniu szkoły podstawowej w Lalinach w 1951 roku zdawał do ogólnokształcącej w Mrozach ale nie zostałKazimierz Sabak na zjeździe absolwentów 26.09.2013 rok przyjęty z powodów społecznych. Na podstawie zaświadczenia  z tej szkoły o zdanych z wynikiem dobrym egzaminach wstępnych , w 1951 roku został przyjęty do seminarium, które ukończył w 1955 roku. Po ukończeniu szkoły pracował w gospodarstwie rodziców. W 1957 roku został powołany do wojska, gdzie uzyskał specjalizację operatora radiolokacji II klasy, dającej min. prawo pierwszeństwa w naborze do oficerskich szkół radiotechnicznych. Po przeniesieniu w październiku 1959 roku do rezerwy, od stycznia 1960 roku podjął pracę w GS Iwowe. Po ukończeniu kursów w 1962 roku został gł. księgowym tej spółdzielni i w tym roku rozpoczął naukę w technikum ekonomicznym w Mińsku Maz.. Pięcioletnie technikum ukończył w 1965 roku i w tym roku przeszedł do pracy w Wydziale Lustracji WZGS w Warszawie, a od 1969 roku do Biura Lustracji CRS.  W czasie lustracji poznał Annę Roszkiewicz, z którą w 1971 roku zawarł związek małżeński i założyli rodzinę w Pruszkowie. W 1975 roku objął stanowisko gł. księgowego w Wydawnictwie Spółdzielczym w Warszawie. W 1980 roku ukończył studia wyższe zawodowe w Szkole Głównej Planowania i Statystyki w Warszawie, a w 1982 roku studia magisterskie - obecna Szkoła Główna Handlowa. Po ukończeniu studiów, w 1982 roku przeszedł do pracy w Centrum Badawczo Konstrukcyjnym Obrabiarek na stanowisko gł. księgowego, a potem również z-cy dyr. d/s ekonomicznych. W 1989 roku, wobec zmiany polityki gospodarczej zmierzającej do likwidacji przedsiębiorstw państwowych, przeszedł do gospodarki  nieuspołecznionej a stąd na emeryturę. Pracę w niepełnym wymiarze zakończył w 2009 roku. Będąc na emeryturze założył internetową witrynę Dawne Laliny... , na której gromadzi materiały o rodzinnej wsi Laliny. Więcej szczegółów na stronie rodzinnej.

Jan Toczyski święcenia kapłańskie otrzymał w 1963 roku. W latach 1971 - 74 wikariusz w parafii Biała Podlaska. Ostatnio proboszcz w parafii Seroczyn, skąd 25.08.2009 został przeniesiony na emeryturę.

Zbigniew Tonkiel Ks. Zbigniew Tonkiel 2011 rok. Zbigniew Tonkiel urodzony w parafii Sławatycze. Święcenia kapłańskie przyjął w 1961 roku. Uzyskał tytuł dra teologii i wykładał ją w Wyższym Seminarium Duchownym w Siedlcach. Kanonik kapituły katedralnej w Siedlcach. Obecnie emeryt, rezydent przy parafii św. Ducha w Siedlcach.




Bernard Waszczuk Bernard Waszczuk urodził się 18.02.1938 r. w miejscowości Paszenki w rodzinie Marcina i Józefy z domu Filipiuk małżonków Waszczuk, którzy prowadzili własne gospodarstwo rolne.   Do Szkoły Podstawowej uczęszczał w Paszenkach i w Jabłoniu. Nauki gimnazjalne kontynuował od 1951 r. w Małym Seminarium Diecezjalnym czyli Gimnazjum Biskupim w Siedlcach, które ukończył w 1955 r. otrzymując maturalne świadectwo dojrzałości. Tego roku wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Siedlcach i po sześciu latach studiów filozoficzno-teologicznych otrzymał 25.02.1961 r. święcenia kapłańskie przez posługę bpa Mariana Jankowskiego, sufragana podlaskiego. Zaraz po święceniach podjął stacjonarne studia specjalistyczne w zakresie prawa kanonicznego na Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie. Studia ukończył w 1964 r. uzyskując tytuł magistra prawa kanonicznego. Kontynuował je jeszcze w roku akademickim 1966/67. Jako wikariusz pracował w diecezji w następujących parafiach:
 Mokobody – od 01.08.1964 r.
 Siedlce, św. Stanisława – od 02.08.1965 r.
 Dęblin, św. Piusa V – od 01.09.1967 r.
 Garwolin, Przem. Pańskiego – od 01.07.1969 r. Ks. prałat Bernard Waszczuk.
Następnie posługiwał w trzech samodzielnych placówkach duszpasterskich w diecezji. Dla dobra duchowego, katechezy, wychowania i opieki duszpasterskiej młodzieży został mianowany z dniem 18.08.1972 r. prefektem szkól średnich w mieście i rektorem kościoła filialnego p.w. Św. Piotra i Pawła w Międzyrzecu Podl. Po sześcioletniej posłudze prefekta w Międzyrzecu Podl. został 10.08.1978 r. proboszczem w parafii Tuczna. Proboszczem parafii Wisznice został z dniem 28.08.1984 r. i jednocześnie dziekanem dekanatu wisznickiego. Tutaj przeprowadził konserwację świątyni parafialnej, remont budynków gospodarczych, generalny remont organów i ogrodzenie cmentarza grzebalnego murowanym parkanem. Będąc wikariuszem parafii Garwolin od 22.02.1972 r. pełnił funkcję dekanalnego referenta duszpasterstwa rodzin w dekanacie garwolińskim.
Jako prawnik pracował także w Sądzie Biskupim. Dnia 25.02.1971 r. został mianowany przez bpa Jana Mazura sędzią prosynodalnym na okres 10 lat. Ta funkcja była mu przedłużana na dwa kolejne dziesięciolecia. W 1993 r. został mianowany obrońcą węzła małżeńskiego w tymże sądzie. Dostrzegając jego postawę kapłańską i gorliwość w pracy duszpasterskiej oraz sumienne wypełnianie obowiązków sędziego prosynodalnego, bp J. Mazur mianował go 15.07.1991 r. kanonikiem honorowym Kapituły Kolegiaty Janowskiej. Natomiast bp Jan Wiktor Nowak 20.05.1997 r. podniósł go do godności kanonika gremialnego tejże kapituły. Bp Zbigniew Kiernikowski w 24.08.2004 r. zatwierdził jego wybór na dziekana Kapituły Kolegiaty Janowskiej i przysługujący mu tytuł prałata w tejże kapitule. Już w par. Tuczna pojawiła się choroba nowotworowa i mimo operacji chirurgicznej dała znać o sobie w następnych latach. Dlatego osłabiony fizycznie zrezygnował z czynnej pracy duszpasterskiej w parafii i z dniem 30.04.1992 r. przeszedł na rentę. Zamieszkał na terenie par. bł. Honorata w Białej Podl. Tutaj w miarę swoich sił pomagał w duszpasterstwie parafialnym miejscowym kapłanom.
Zmarł 24 września 2010 r. w szpitalu w Białej Podlaskiej po długiej chorobie nowotworowej. Uroczystości pogrzebowe odbyły się dnia 27 września 2010 r. w kościele p.w. bł. Honorata w Białej Pod

Franciszek Wereszko Franciszek Wereszko





Henryk Wierzejski   urodzony w 1937 roku, święcenia kapłańskie otrzymał w 1960 roku. Od marca 1965r. do października 1965r. był tymczasowym administratorem parafii Kosyń. Przeprowadza elektryfikację kościoła i plebani. Sprowadza do kościoła ołtarz główny, podarowany dla parafii przez ks. bp. Ignacego Świrskiego (dawny ołtarz z seminarium janowskiego, przechowywany w stodole u św. Stanisława w Siedlcach). Od 1995 roku proboszcz parafii katedralnej w Siedlcach. Kapelan szpitala w Siedlcach, skąd 31.07.2013 został przeniesiony na emeryturę. Prałat, kanonik gremialny kapituły katedralnej.


Marian Wysokiński
Stanisław Wyrzykowski

Edmund Zimoch.Edmund Zimoch

 

Powrót do strony głównej

   Uwagi oraz dodatkowe informacje i materiały najlepiej przesyłać bezpśrednio na adres: kazik.sabak@gmail.com

   Mapa witryny zawierająca łącza do stron tekstowych